Pierwsza i chyba najważniejsza zasada, to kupować sprzęt znanych i sprawdzonych producentów. Można mówić, że sprzęt XYZ za 2500 złotych jest identyczny co sprzęt ZYX za 4500 złotych, bo składany w tej samej fabryce, tylko różni się znaczkiem. Nieprawda. Skoro jest taka różnica w cenie, to na czymś trzeba zaoszczędzić. A to na gorszym lutowaniu, na mniej trwałych wyświetlaczach, gorszej jakości plastików czy słabszych (nieoficjalnie) głośnikach lub dużo krótszej gwarancji. Efekt – po niedługim czasie, tańszy telewizor ląduje w serwisie i sukcesywnie dopłacamy do interesu.
Standardem na dzisiaj są telewizory LCD czyli ciekłokrystaliczne. Charakteryzują się one dobrym odwzorowaniem barw, sporą oszczędnością energii i krótkim czasem reakcji, co przekłada się na dużo ostrzejsze ukazanie szybkich akcji. Co raz popularniejsze stają się także telewizory wyprodukowane w technologii LED, oparte na diodach. Ich główną zaletą jest bardzo niski pobór energii, niewielkie wydalanie ciepła oraz duży kąt widzenia i duża ostrość obrazu. W niepamięć odchodzą telewizory plazmowe pomimo dużo lepszemu odwzorowaniu czerni niż w LCD. Głównie ze względu na ich wysoki koszt produkcji oraz bardzo duże zużycie energii. Przyszłością są telewizory oparte na technologii laserowej.
Jednak załóżmy, że chcemy kupić standardowy telewizor LCD, 32-calowy, czyli najbardziej popularna klasa. Co wybrać? Oczy powinniśmy skierować w stronę takich producentów jak Sony, Panasonic, Sharp, Samsung, LG czy Philips. Są to najbardziej liczący się w tej chwili gracze na rynku. Czym ogólnie różnią się od siebie? Przede wszystkim ceną. Najtańsze to Samsung i LG. Ich ceny zaczynają się już od ok. 1400 złotych. Sony, Sharp czy Philips, to już półka cenowa od około 1700 złotych. Warto wspomnieć, że modele Sony Bravia objęte są 5-letnią gwarancją. Pozostałe mają standardową 2-letnią.
Na dzień dzisiejszy większość telewizorów tej klasy jest wykonane w standardzie High Definition, co przy odpowiednich kanałach daje niebywałą ostrość obrazu. Jednak są różne rozdzielczości telewizorów – 1920x1080, np. Sony KLD-32V5610 oraz tzw. „małe HD” 1366x768, np. Philips 32PFL5404 H, oba 32-calowe. Można spotkać inne, pośrednie rozdzielczości. Warto pamiętać jednak, że im wyższa rozdzielczość tym lepsza jakość obrazu.
Kolejnym współczynnikiem jest tzw. kontrast. Tutaj producenci stosują różną technikę do tego pomiaru, stąd podawane wartości są mało miarodajne. Stąd też jeden telewizor może mieć kontrast 2500:1 a inny nawet 30000:1 (Samsung 32LH2010). Najlepszym testem będzie obejrzenie obrazu w sklepie i porównanie.
Jest jeszcze jedna rzecz, na którą należy zwrócić uwagę, mianowicie tzw. dekoder MPEG-4, który pozwoli nam w niedalekiej przyszłości odbierać sygnał telewizyjny z nowych nadajników. Wszystkie modele wymienione w tym tekście takowy dekoder posiadają. Jeżeli przez przypadek wzięliśmy już telewizor bez MPEG-4, można dokupić taką przystawkę, aczkolwiek 90% nowych telewizorów jest już standardowo wyposażona w to urządzenie.
Ostatni element, to dobranie telewizora, który najbardziej nam się podoba z wyglądu. Po prostu, żeby pasował do naszego mieszkania. W końcu należy cieszyć oko nie tylko obrazem płynącym z tego urządzenia.
Komentarze