Przede wszystkim musimy zadbać, żeby pasowała do naszej obudowy. Dostępne są dwa, najbardziej popularne rozmiary do domowych komputerów – ATX oraz micro-ATX. Pierwszy z nich to klasyczna płyta główna pasująca do większości obudów. Micro-ATX to pomniejszona wersja, pasująca do niewielkich, kompaktowych komputerów, do postawienia w salonie czy sklepie.
Bardzo ważną rzeczą jest wybór płyty głównej z podstawką (socketem) przystosowaną do naszego procesora. Aktualnie, najpopularniejsze są płyty z podstawkami AM2 i AM3 dla procesorów AMD oraz 775 (powoli kończące swój żywot), 1366 oraz 1156 dla procesorów Intel. Od tego właściwie powinniśmy zacząć, rozważając kupno płyty głównej – czy mamy już procesor? Czy dopiero wybór płyty podyktuje nam wybór CPU? Od razu warto zaznaczyć, że nie opłaca się wymieniać płyty głównej mając starszy procesor. Głównie z tego względu, że starsze procesory to starsze płyty główne, które nie obsługują dzisiejszych standardów jak chociażby Serial ATA do dysków twardych czy PCI-Express do współczesnych kart graficznych.
No właśnie. W co powinna być wyposażona płyta główna? Jest kilka elementów, na które powinniśmy zwrócić szczególną uwagę. Przede wszystkim typ obsługiwanej pamięci RAM oraz ilość obsługiwanej pamięci. Na chwilę obecną, równorzędnie działają dwa standardy – DDR2 i DDR3, jednak kwestia jeszcze kilku miesięcy, kiedy DDR3 zdominuje rynek. Po drugie, kości RAM dość szybko tanieją, przez co jest możliwy zakup większej ilości pamięci, na przykład 8GB. Należy się upewnić, czy płyta na pewno jest w stanie tyle „udźwignąć”, choć dzisiaj większość płyt obsługuje do 16GB pamięci RAM. Najlepiej, jakby płyta obsługiwała technologię Dual-Chanel, co przy użyciu dwóch takich samych kości (par kości), pozwala na znaczne przyśpieszenie działania RAM-u.
Następnie mamy złącze SATA, które jest aktualnym standardem podpinania dysków twardych czy napędów. Najpopularniejsze są złącza SATA II i SATA III. Mogą trafić się płyty, które mają jeszcze w sobie stare złącze ATA, jednak nie jest ono już wykorzystywane.
Pozostaje jeszcze kwestia złącz PCI-Express. Dlaczego nie wspominam już o PCI czy AGP? Gdyż są to standardy już nieaktualne. Nowoczesna płyta główna posiada jeden slot PCI-E x16 dla karty graficznej oraz PCI-E x1 dla innych kart, na przykład dźwiękowej czy sieciowej. Zaawansowane płyty główne mogą mieć dwa wejścia na karty graficzne, działające w trybie SLI bądź Crossfire. No właśnie, wspomniałem o karcie dźwiękowej czy sieciowej. Dzisiaj, większość płyt ma już te komponenty wbudowane. Są to elementy o dobrej jakości, w zupełności wystarczające do domowego użytku. Dzięki temu oszczędzamy miejsce na inne karty rozszerzeń. Ostatnio do łask wracają karty graficzne wbudowane w płyty główne. Posiadają one przeciętne osiągi, ale w zupełności wystarczające do zastosowań biurowych czy prostych gier i multimediów. Płyty te mają dodatkowe oznaczenie VGA.
Dzisiaj, większość dodatkowych urządzeń, jak mysz, klawiatura, drukarka, skaner, pamięci przenośne, odtwarzacze mp3 działają poprzez podłączenie do portu USB. Warto zadbać, aby nasza płyta miała tych portów jak najwięcej. Osiem, to minimalna liczba jak potrzeby domowe. Przydać się może również port FireWire, który często jest wykorzystywany w kamerach wideo bądź dyskach zewnętrznych, ze względu na większą prędkość przesyłu danych w porównaniu do USB. Jednak zdarza się on rzadko i jeżeli naprawdę go potrzebujemy, najłatwiej będzie dokupić taki port wpinany na płytę główną na złącze PCI-E x1.
Mając taką podstawową wiedzę na temat płyt głównych, jesteśmy w stanie wybrać spośród dziesiątków modeli przynajmniej kilka nas interesujących, nie tylko pod względem zawartości, ale i ceny, która może wahać się od 200 złotych do nawet 800 czy 900 za modele wręcz wyczynowe.
Komentarze