Bakterie te są ciągle bardzo niebezpieczne pomimo wielu leków, tworzonych z myślą o ich unicestwieniu. Pneumokoki przenoszone są drogą kropelkową. Nosicielami tych bakterii są przede wszystkim: dzieci poniżej 2 roku życia z powodu słabego jeszcze układu odpornościowego, który nie radzi sobie z bakterią.
Sprzyjające okoliczności do zarażenia to min. przebywanie w dużych grupach dzieci, cukrzyca, zakażenie wirusem HIV, bierne palenie osłabiające nabłonek płuc, infekcja dróg oddechowych, przewlekłe choroby górnych dróg oddechowych, choroby nerek, leczenie immunosupresyjne nowotworów, osłabienie po przeszczepie narządów.
Do chorób wywołanych pneumokokami zaliczamy:
- ropniak opłucnej, którego objawami jest gorączka, kaszel, duszność i przyspieszenie oddechu. Leczy się go za pomocą antybiotykoterapii oraz drenażu opłucnowego.
- zapalenie zatok, którego objawami są gorączka, ból głowy, ropna wydzielina spływająca do nosa i gardła, kaszel. Leczenie za pomocą antybiotykoterapii i lekach łagodzących objawy.
- zapalenie płuc jest jedną z najgroźniejszych chorób wywołanych pneumokokami. Dzięki nowoczesnym antybiotykom zgon z powodu tej choroby jest niewielki i wynosi ok. 9%
- nieżyt nosa i gardła. Objawy to gorączka, brak apetytu, katar. Leczenie za pomocą antybiotykoterapii.
- zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to chyba najpoważniejsza choroba wywołana tą bakterią. Objawami mogą być: gorączka, ból głowy, nudności, wymioty, światłowstręt, niepokój, sztywność karku, czyli niemożność przygięcia brody do klatki piersiowej, uwypuklenie ciemiączka u niemowląt. Leczenie jest bardzo trudne i opiera się głównie na antybiotykach. Śmiertelność wynosi około 30%.
- zapalenie wsierdzia jest powikłaniem zapalenia płuc. Objawami jest niszczeniem zastawek serca, co powoduje w następstwie niewydolność tego organu. Leczy się je poprzez antybiotyki, leki krążeniowe, leki nasercowe.
Jak zapobiegać chorobie pneumokokowej.
Najefektywniejszą metodą zapobiegania infekcji jest szczepienie, które uodparnia organizm na działanie tych drobnoustrojów. Stosuje się dwa rodzaje szczepionek przeciw pneumokokom:
- szczepionki polisacharydowe, które podaje się dorosłym oraz dzieciom powyżej 2 roku życia. Podawana jest podskórnie lub domięśniowo w zależności zaleceń producenta. Zaczyna chronić przed zarażeniem po 3 tygodniach od jej podania oraz przeciwdziała 23 antygenom pneumokokowym.
- szczepionki koniugowane, które podaje się niemowlętom oraz dzieciom do 5 roku życia. Podawana jest wyłącznie drogą domięśniową oraz zapewnia ochronę przed około 80% odmian pneumokoków.
Oba rodzaje szczepionek nie są zalecane dla kobiet w ciąży, osobom chorym w danym czasie na infekcje wirusowe, osobom uczulonym na ten rodzaj leku.
Ważnym jest, aby każdy zdał sobie sprawę jak groźnymi drobnoustrojami są pneumokoki i zaszczepił siebie oraz swoją rodzinę na nie.
Komentarze