Co to jest depresja?
O depresji mówimy wówczas, gdy przez dłuższy czas obserwujemy pogorszenie nastroju, brak energii, niechęć do różnych form aktywności i zainteresowań. Osoby u których diagnozuje się depresję narzekają także na uczucie ciągłego smutku, żalu, zobojętnienia, odcięcie się od znajomych i rodziny, izolowanie się od otoczenia, ciągłe wpadanie w gniew, rozdrażnienie, bezsenność, czucie się bezwartościowym itd. Bardzo często wśród osób chorych występują myśli samobójcze spowodowane brakiem nadziei na lepsze życie. Wszystkie te cechy mogą występować z różnym nasileniem. Poza nimi stany depresyjne mogą powodować również wzrost lub brak apetytu, wzrost lub spadek wagi, pogorszenie libido i częsty ból głowy. Myśli samobójcze w depresji świadczą o jej maksymalnym nasileniu. Chorego nie da się przekonać o tym, że warto żyć, gdyż on ocenia życie tylko z pozycji depresji.
Depresje dzieli się na bardzo wiele typów. Główne z nich to depresja reaktywna i depresja endogenna. Reaktywna spowodowana jest reakcją na niekorzystne wydarzenie życiowe, zazwyczaj jest to strata bliskiej osoby. Natomiast depresja endogenna jest chorobą psychiczną i pojawia się w różnych okolicznościach, może też mieć podłoże genetyczne.
Przyczyny depresji.
Depresja jest chorobą złożoną i może występować w kolejnych pokoleniach, lecz nie zawsze. Częściej występuje u osób chorych na cukrzyce, nowotwory, niedoczynność tarczycy, a także w pewnych okresach życia takich jak okres po porodzie, menopauza albo podeszły wiek.
Do psychologicznych przyczyn depresji zalicza się:
- obwinianie się za nieszczęśliwe sytuacje,
- przekonanie o braku szczęścia w przyszłości,
- negatywne myśli,
- wspominanie tylko złych wydarzeń,
- uległe zachowanie,
- niechęć do rozwiązywania problemów, ale odkładanie ich na później,
- błędy wychowawcze i problemy w domu,
- molestowanie seksualne i znęcanie psychiczne.
To tylko niektóre z licznych przyczyn depresji. Najczęściej przyczyną są właśnie błędy wychowawcze takie jak faworyzowanie rodzeństwa, zawstydzanie dziecka, wygórowane wymagania, „zły dotyk” itp.
Leczenie depresji.
Leczeniem depresji zajmuje się psychiatra. W przypadku silnej depresji konieczne jest zastosowanie terapii lekami przeciwdepresyjnymi. Najważniejsza jest jednak terapia, która może być zarówno indywidualna jak i grupowa. Psychoterapia pozwala zmienić negatywne myślenie, nauczyć się komunikacji, rozwinąć swoje najmocniejsze strony. Uczy też radzić sobie z problemami i panować nad uczuciami. Depresja jest uleczalna, chociaż jej leczenia trwa zazwyczaj kilka miesięcy (około 6-9). Wszystko zależy od chęci chorej osoby do współpracy z psychiatrą. Ważne jest także wsparcie bliskich osób a nie ignorancja wobec chorej osoby. Na początku na pewno będzie ciężko, ale zażywanie leków i systematyczna psychoterapia doprowadzają nawet do stu procentowego wyzdrowienia.
Komentarze